UAE Tour Women 2026 🇦🇪 - Van de Woestijnhitte naar de Top van de Jebel Hafeet

De UAE Tour Women is de eerste grote rittenkoers op de World Tour kalender. Vier etappes, 533 kilometer, verspreid over vier dagen door de Emiraten. Drie vlakke etappes van Al Mirfa naar Madinat Zayed, door Dubai en langs de kust van Abu Dhabi, gevolgd door een koninginnenrit naar de top van de Jebel Hafeet. Het bijzondere aan deze koers is niet zozeer de afstand. Het is de omschakeling. Na een lange winter van training en opbouw in Europa sta je plotseling in een woestijnklimaat waar de temperatuur overdag boven de 25 graden stijgt. Die schok vraagt een specifieke aanpak van het medisch team.

De voorbereiding begint weken voor vertrek. We adviseren de rensters om thuis al hitte-acclimatisatie in te bouwen: korte indoor sessies met extra kleding, de verwarming omhoog, of sessies in een hittekamer als die beschikbaar is. Het doel is om het lichaam te leren omgaan met thermoregulatie onder druk. Een geacclimatiseerd lichaam begint eerder te zweten, verliest minder elektrolyten per liter zweet en houdt de kerntemperatuur langer stabiel. Op de ochtend van elke etappe stond ik samen met de rest van het team bidons klaar te maken aan de bevoorradingspost. Isodrink met een hogere concentratie elektrolyten dan in Europa, extra natriumtabletten voor de langere ritten, en cafeïnegels voor de finale. Bij vier etappes in vier dagen is de bevoorrading een continu proces: elke avond evalueren we de samenstelling op basis van wat die dag gevraagd heeft.

De eerste drie etappes verliepen volgens plan. Lorena Wiebes domineerde elke sprint: ze won etappe 1 in Al Mirfa met een gemiddelde van 45,5 km/u, etappe 2 in Dubai en etappe 3 in Abu Dhabi. Via de koersradio hoorde ik telkens hetzelfde beeld: een kopgroep die wegreed, het peloton dat controleerde, en in de laatste kilometers het sprintgeweld van SD Worx-Protime dat alle ruimte dichtmaakte. Voor ons was het geruststellend. Gladys Verhulst-Wild reed constant in de top tien van de sprints: zesde, achtste, negende. Kim Le Court-Pienaar zat veilig in de buik van het peloton, spaarde haar benen voor de Jebel Hafeet. Het team reed solide.

Op etappe 3 sloeg de spanning toe. Nog voor de koers officieel gestart was, tijdens de neutralisatie door Abu Dhabi, hoorde ik via de radio dat Justine Ghekiere gevallen was. Een val in de neutralisatie is bijzonder frustrerend: je bent nog niet eens aan het koersen en toch lig je op de grond. De minuten die volgden waren gespannen. Kon ze verder? Was er zichtbare schade? De bevestiging kwam snel: Justine stapte weer op en reed de etappe uit. Diezelfde avond zag ik pas hoe stevig de impact was geweest. Maar ze gaf niet op. Een dag eerder was Marlen Reusser van Movistar op 1,6 kilometer van de finish gecrasht, haar fiets aan diggelen. Volgens de persberichten had ze snijwonden aan knie en hand die gehecht moesten worden. Ze startte de volgende dag niet meer. In het peloton weet je dat dit elk moment kan gebeuren.

En dan etappe 4. De koninginnenrit: 156 kilometer van Al Ain naar de top van de Jebel Hafeet, met meer dan 1.200 hoogtemeters en een aankomst bergop. Dit was de etappe waarvoor Kim zich de hele week had gespaard. Via de radio volgde ik hoe het peloton intact aan de voet van de klim arriveerde. Wiebes, die drie etappes op rij had gewonnen en het rood droeg, verdween naar achteren. Op de Jebel Hafeet telt alleen het klimmersbeen. Drie kilometer onder de top hoorde ik dat Elisa Longo Borghini van UAE Team ADQ versnelde. Ze reed solo weg, niemand kon volgen. Ze won de etappe met 12 seconden voorsprong op Monica Trinca Colonel en pakte het eindklassement. Haar derde UAE Tour titel. Maar het nieuws waar ik op wachtte kwam vlak daarna: Kim Le Court-Pienaar finishte als vierde op de etappe, op 57 seconden van Longo Borghini. Vierde in het eindklassement, op 1 minuut en 7 seconden. Justine Ghekiere, twee dagen na haar val, werd negende. Het team stond derde in het ploegenklassement.

De principes die we in de woestijn toepassen, zijn niet exclusief voor topsport. In de zomer zie ik in de praktijk in Herzele regelmatig recreatieve sporters die last krijgen van krampen, duizeligheid of uitzonderlijke vermoeidheid na het sporten in de warmte. De oorzaak is bijna altijd dezelfde: onvoldoende hydratatie, gebrek aan acclimatisatie en een te hoge intensiteit voor de omstandigheden. In de UAE Tour monitorden we het gewicht van elke renster voor en na elke etappe. Elk kilogram verschil staat gelijk aan ongeveer een liter vochttekort. Die data bepaalden het herstelprotocol van die avond: compressielaarzen, manuele behandeling en osteopathische technieken zoals fasciale release en viscerale mobilisatie om de spanning op het spijsverteringsstelsel te verminderen die ontstaat door uren fietsen in extreme hitte. Die combinatie van kinesitherapie en osteopathie is wat ik meeneem naar de praktijk. Niet met precies dezelfde tools, maar met dezelfde filosofie: meten, evalueren en bijsturen.

Maar wat me het meest bijblijft uit deze UAE Tour is de veerkracht. Justine Ghekiere die in de neutralisatie op de grond lag en vier dagen later als negende in het eindklassement finishte. Het verschil tussen opgeven en doorgaan zit niet alleen in de benen. Het zit in het hoofd, in het vertrouwen dat het lichaam meer aankan dan je op dat moment denkt. Dat zie ik dagelijks terug bij patienten die na een blessure weer beginnen te bewegen. De angst dat het opnieuw misgaat, de twijfel of het lichaam klaar is. De lessen uit de UAE Tour gelden voor iedereen: bouw geleidelijk op, luister naar je lichaam, en vertrouw op het proces.